Next
1-GİRİŞ
Bilindiği üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK) ile benimsenen ve 20.07.2016 tarihinde fiilen faaliyete geçen istinaf sistemiyle birlikte ceza yargılamasında üç dereceli bir kanun yolu düzeni kabul edilmiştir. Bu düzen içerisinde bölge adliye mahkemesi ceza dairelerine yüklenen temel fonksiyon, ilk derece mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılıkları tespit ederek bizzat gidermek, gerekirse duruşma açarak yeniden yargılama yapmak ve yeni bir hüküm kurmaktır. Başka bir deyişle bölge adliye mahkemesi kural olarak bir ıslah mahkemesi olarak tasarlanmış olup, Yargıtay gibi bir bozma mahkemesi olarak tasarlanmamıştır. Kanun koyucu bu tercihini CMK’nın 280’inci maddesinde açık bir şekilde ortaya koymuş ve bölge adliye mahkemesinin hükmü bozarak dosyayı ilk derece mahkemesine geri gönderebileceği hâlleri sınırlı sayıda düzenlemiştir.
Ancak uygulamada, özellikle iş yükü gibi mülahazalarla bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin kanunun kendilerine tanımadığı bir yetkiyi kullanarak, kanunda sayılmayan nedenlerle bozma kararları verdiği görülmektedir. Bahse konu sorun 24.12.2025 tarihli ve 7571 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki dönemde, CMK m.289/1-g’de düzenlenen gerekçe yokluğu ile CMK m.289/1-h’de düzenlenen savunma hakkının sınırlanması hâllerinin istinaf bozma sebepleri arasında yer almaması nedeniyle daha da belirgin bir hâl almıştır. Yazının devamında ilgili dönemdeki kanuni düzenlemeye, Anayasa Mahkemesi’nin konuya ilişkin kararlarına ve Yargıtay’ın uygulamasına yer vereceğiz; son olarak da Anayasa Mahkemesi’nin 25.06.2026 tarihli ve 2025/247 E., 2026/147 K. sayılı kararının uygulamaya etkisini tartışacağız.
2-7571 SAYILI KANUN ÖNCESİNDE CMK MADDE 280’İN DÜZENLEMESİ
7571 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce CMK’nın 280’inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi “İlk derece mahkemesinin kararında 289 uncu maddenin birinci fıkrasının (g) ve (h) bentleri hariç diğer bentlerinde belirtilen bir hukuka aykırılık nedeninin bulunması hâlinde hükmün bozulmasına ve dosyanın yeniden incelenmek ve hükmolunmak üzere hükmü bozulan ilk derece mahkemesine veya kendi yargı çevresinde uygun göreceği diğer bir ilk derece mahkemesine gönderilmesine” şeklindeydi. Aynı fıkranın 7188 sayılı Kanun ile eklenen (f) bendinde ise soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmediğinin veya önödeme ve uzlaştırma usulünün uygulanmadığının anlaşılması ya da davanın ilk derece mahkemesinde görülmekte olan bir dava ile birlikte yürütülmesinin zorunlu olması hâllerinde de bozma kararı verilebileceği düzenlenmiştir. Bunların dışında kalan tüm durumlar için ise (g) bendinde “Diğer hâllerde, gerekli tedbirleri aldıktan sonra davanın yeniden görülmesine ve duruşma hazırlığı işlemlerine başlanmasına” karar verileceği, maddenin ikinci fıkrasında da duruşma sonunda bölge adliye mahkemesinin istinaf başvurusunu esastan reddedeceği veya ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kuracağı hüküm altına alınmıştır.
Bu doğrultuda ilgili dönemde, her ne kadar CMK m.289’da hukuka kesin aykırılık hâli olarak sayılmış olsalar da hükmün 230’uncu madde gereğince gerekçeyi içermemesi (m.289/1-g) ve hüküm için önem taşıyan konularda savunma hakkının sınırlanmış olması (m.289/1-h) istinaf bozma sebebi değildi. Dolayısıyla bölge adliye mahkemesinin bu hâllerde yapması gereken, dosyayı ilk derece mahkemesine geri göndermek değil; CMK m.280/1-g uyarınca duruşma açarak savunma hakkını bizzat kullandırmak, eksik kalan gerekçeyi bizzat oluşturmak ve gerekirse yeni bir hüküm kurmaktı. Bunun yanında delil takdirine, suçun sübutuna, suçun vasfına veya mahkûmiyet yerine beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin bozmalar ise hiçbir bendin kapsamına girmemekteydi. Bu noktada önemle vurgulanmalıdır ki CMK m.286/1 uyarınca bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma kararları temyiz edilemez, CMK m.284 uyarınca da ilk derece mahkemesi bu bozma kararlarına direnemez. Kanun koyucunun bölge adliye mahkemesinin bozma kararlarını kanun yolu denetiminden ve direnmeden muaf tutmasının arka planında, bu yetkinin yalnızca dar ve usule ilişkin hâllerle sınırlı olması yatmaktadır.
3-UYGULAMADA KARŞILAŞILAN SORUN VE ANAYASA MAHKEMESİ’NİN ÖMER ORAL KARARI
Uygulamada bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin önemli bir kısmının “eksik inceleme”, “delillerin yeterince tartışılmaması”, “hüküm ile gerekçe arasında çelişki” gibi nedenlerle ve çoğu zaman bu nedenleri CMK m.289’un ilgili bentlerine dayandırarak dosya üzerinden bozma kararları verdiği görülmektedir. Bahse konu uygulama sanık bakımından ciddi sonuçlar doğurmaktadır. Zira, sanık bir yandan istinaf aşamasında duruşmalı yargılanma güvencesinden yoksun kalmakta, diğer yandan bozma kararına karşı temyiz yoluna başvuramamaktadır. Ayrıca bozma sonrası ilk derece mahkemesince kurulan hüküm, özellikle CMK m.286/2 kapsamında kalan suçlarda, istinaf incelemesinden sonra kesinleşmekte ve dosya hiçbir şekilde Yargıtay denetimine ulaşmamaktadır. Doktrinde de bölge adliye mahkemelerinin CMK m.289’da sayılan sınırlı bozma sebepleriyle yetinmeyerek, bu sebeplerin kapsamına girmeyen durumları girmiş gibi göstererek bozma kararı verdiği ve bu durumun açık bir yetki aşımı olduğu ifade edilmektedir (Şen ve Serdar 2026).
Anayasa Mahkemesi Genel Kurulu da 09.01.2025 tarihli ve 2023/33667 başvuru numaralı Ömer Oral kararında bahse konu uygulamayı değerlendirmiştir. İlgili başvuruda istinaf dairesinin CMK m.280/1-g uyarınca duruşma açarak ve tarafları çağırarak delilleri değerlendirmesi gerekirken dosya üzerinden bozma kararı verdiği, bu suretle başvurucunun temyiz hakkını kullanamadığı tespit edilmiş ve Anayasa’nın 36’ncı maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkemeye erişim hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir. Kanımızca bahse konu karar, kanunsuz bozmanın yalnızca bir usul hatası olmadığını, aynı zamanda bireysel başvuruya konu olabilecek bir temel hak ihlali niteliğinde olduğunu ortaya koyması bakımından son derece önemlidir.
4-YARGITAY CEZA GENEL KURULU’NUN UYGULAMASININ DEĞERLENDİRİLMESİ
Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 30.04.2025 tarihli ve 2024/490 E., 2025/197 K. sayılı kararı ile 17.09.2025 tarihli ve 2025/242 E., 2025/343 K. sayılı kararında konuyu esaslı bir şekilde ele almış ve kanuni dayanaktan yoksun bozma kararlarının hukuki statüsünü belirlemiştir. Ceza Genel Kurulu bahse konu kararlarında; “Bölge adliye mahkemesi kural olarak bir ıslah mahkemesidir. Yani varsa ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlerdeki tüm hukuka aykırılıkları resen belirleyerek, yeniden yapacağı yargılama ile hükmü ıslah eder. Yoksa kural olarak bir bozma mahkemesi olan Yargıtay gibi davranamaz.” şeklinde ifadelere yer vermiş; bölge adliye mahkemesinin bozma kararı verebileceği hâllerin kesin surette davanın esasına ilişkin olmadığını, yargılamaya dair usul kurallarının ağır ve açık ihlallerine münhasır olduğunu belirtmiştir. Ceza Genel Kurulu ayrıca direnme yasağına ilişkin normun maddi ceza adaletiyle doğrudan bir ilgisinin bulunmadığını, esas itibarıyla makul sürede yargılanma hakkı bakımından bir teminat alanı oluşturduğunu ifade etmiştir. Bu kapsamda Ceza Genel Kurulu, CMK m.3 uyarınca mahkemelerin görevlerinin kanunla belirlendiğini, CMK m.7 uyarınca da görevli olmayan hâkim veya mahkemece yapılan işlemlerin hükümsüz olduğunu hatırlatarak, bölge adliye mahkemelerinin kanuni dayanağı bulunmayan bozma kararları ile bu bozma kararına istinaden ilk derece mahkemesince tesis edilen kararların, görevsiz mahkeme tarafından verilmiş olmaları nedeniyle “hukuka açık ve ağır aykırılıkla malul olduklarından hükümsüz sayılmaları” gerektiğine hükmetmiştir.
Konumuz bakımından asıl önemli olan karar ise Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 11.02.2026 tarihli ve 2024/487 E., 2026/89 K. sayılı kararıdır. İlgili dosyada Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi, ilk derece mahkemesi hükmünde gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki bulunduğundan bahisle CMK m.289/1-g’ye dayanarak bozma kararı vermiştir. Ceza Genel Kurulu bahse konu kararında; “Bölge Adliye Mahkemesinin; ‘mahkemece kurulan hükmün Anayasanın 141, CMK’nın 34/1, 230, 289/1-g maddeleri uyarınca kanun yolu denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması’ hususu aynı Kanun’un 289/1-e maddesi uyarınca ‘İlk derece mahkemesinin kararında 289 uncu maddenin birinci fıkrasının (g) ve (h) bentleri hariç’ kapsamında olması nedeniyle İlk Derece Mahkemesi hükmünün bozulmasına karar veremeyeceği kabul edilmelidir.” şeklinde ifadelere yer vermiştir. Bu doğrultuda Ceza Genel Kurulu, bölge adliye mahkemesinin bozma kararını, bu bozmaya istinaden ilk derece mahkemesince yeniden kurulan hükmü ve bu hükme ilişkin bölge adliye mahkemesinin esastan ret kararını hükümsüz; bu silsileye dayanan özel daire kararlarını ise hukuki değerden yoksun saymış ve dosyanın, ilk derece mahkemesinin ilk hükmü hakkında gerekiyorsa CMK m.280/2 de gözetilerek istinaf incelemesi yapılmak üzere bölge adliye mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir. Kararın karşı oy yazısında ise hükmün hiç gerekçe içermemesi hâlinde Anayasa m.141/3’e aykırılık bulunduğundan (g) ve (h) bentlerinin istisna olup olmadığına bakılmaksızın bölge adliye mahkemesinin bozma yetkisinin kabul edilmesi gerektiği, yalnızca yetersiz gerekçe hâlinde ise CMK m.280’in o tarihteki hâlinin uygulanması gerektiği ifade edilmiştir. Kanımızca çoğunluk görüşü kanunun açık lafzına uygundur. Zira, kanun koyucu (g) bendini istisna tutarken gerekçenin hiç bulunmaması ile yetersiz olması arasında bir ayrım yapmamıştır. Aynı değerlendirme savunma hakkının sınırlanması gerekçesiyle verilen bozma kararları için de geçerlidir. Başka bir deyişle ilgili dönemde savunma hakkının sınırlandığını tespit eden bölge adliye mahkemesi, dosyayı geri göndermek yerine duruşma açarak eksik savunmayı bizzat tamamlamak zorundaydı.
Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.06.2026 tarihli ve 2024/330 E., 2026/338 K. sayılı kararı ise kanunsuz bozma kararlarına karşı hangi yola başvurulacağı sorusuna cevap vermesi bakımından önemlidir. İlgili dosyada İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesi, istinabe yoluyla alınan tanık beyanı, suça konu belge aslının incelenmemesi, eksik dosya celbi ve gerekçe ile hüküm arasındaki çelişki gibi tamamen esasa ilişkin nedenlerle bozma kararı vermiş; Yargıtay 7. Ceza Dairesi de bahse konu bozma kararının kendisini temyizen inceleyerek bozmuştur. Ceza Genel Kurulu ise Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazını değişik gerekçeyle kabul ederek; “Bölge adliye mahkemesince verilen bozma kararlarının; yukarıda bahsedilen hukuka açık aykırılıkla malül olduğu hâllerde, hukuki statüsünün Yüksek Ceza Genel Kurulunun … kararlarında saptanmış olması da gözetildiğinde, CMK’nın 286/1. maddesinin sarahati gereğince hukuka uygunluğunun temyiz yoluyla denetlenmesinin mümkün olmayacağı sonucuna ulaşılmalıdır.” şeklinde ifadelere yer vermiş ve bozma kararına yönelik temyiz istemini CMK m.298/1 uyarınca reddetmiştir. Aynı kararda, usulüne uygun bozma kararlarının CMK m.308/A’da düzenlenen itiraza da konu olamayacağı (Yargıtay CGK 07.01.2026 tarihli ve 2022/319 E., 2026/16 K.) hatırlatılmış; kanunun vermediği bir yetkiye dayanılarak verilen bozma kararlarının ise kesin nitelikte sayılıp bu sebeple CMK m.308/A kapsamında itiraza konu edilmesinden de söz edilemeyeceği belirtilmiştir. Bu doğrultuda Yargıtay uygulamasına göre kanunsuz bozma kararının hükümsüzlüğü, bozma kararına karşı doğrudan başvurulacak bir kanun yoluyla değil; bozma sonrası kurulan hükmün kanun yolu denetimi sırasında tespit edilmektedir. Nitekim Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 01.04.2026 tarihli ve 2026/775 E., 2026/3666 K. sayılı kararında da bölge adliye mahkemesinin CMK m.280/1-e ve f dışında kalan bir gerekçeyle bozma yetkisinin bulunmadığı açıkça bozma sebebi yapılmıştır (Şen ve Serdar 2026).
5-7571 SAYILI KANUN İLE YAPILAN DEĞİŞİKLİK
Kamuoyunda 11. Yargı Paketi olarak bilinen ve 25.12.2025 tarihli ve 33118 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7571 sayılı Kanun’un 25’inci maddesiyle CMK m.280/1-e’de yer alan “…maddenin birinci fıkrasının (g) ve (h) bentleri hariç diğer bentlerinde…” ibaresi “…maddede…” şeklinde değiştirilmiştir. Bu suretle gerekçe yokluğu ve savunma hakkının sınırlanması hâlleri de istinaf bozma sebepleri arasına alınmış ve bölge adliye mahkemesinin bozma yetkisinin kapsamı genişletilmiştir. Doktrinde de ifade edildiği üzere bu iki hâl, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği ilk dönemde zaten istinaf bozma sebebi olup, uygulamada çok sayıda bozma kararına konu olması nedeniyle sonradan bozma sebepleri dışında bırakılmış; 7571 sayılı Kanun ile ise düzenleme eski hâline getirilmiştir.
Ancak bahse konu değişikliğin bölge adliye mahkemesine esasa ilişkin bozma yetkisi verdiği söylenemez. Doktrinde de isabetli bir şekilde ifade edildiği üzere, CMK m.280’de yapılan değişiklik sonucu oluşan düzenlemeden bölge adliye mahkemesinin maddi denetim yaparak bozma kararı verebileceği anlamı çıkmamaktadır (Ekren 2026). Kanımızca da delil takdirine, suçun sübutuna veya mahkûmiyet ya da beraat yönündeki değerlendirmeye dayanan bozma kararları 7571 sayılı Kanun’dan sonra da kanuni dayanaktan yoksundur ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun hükümsüzlük içtihadının kapsamında kalmaya devam etmektedir.
6-ANAYASA MAHKEMESİ’NİN 25.06.2026 TARİHLİ VE 2025/247 E., 2026/147 K. SAYILI KARARININ DEĞERLENDİRİLMESİ
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan davanın istinaf incelemesinde, CMK m.280/1-e’de 7571 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce yer alan “…(h) bentleri hariç…” ibaresinin Anayasa’nın 10’uncu ve 36’ncı maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle itiraz yoluyla Anayasa Mahkemesi’ne başvurmuştur. Anayasa Mahkemesi 25.06.2026 tarihli ve 2025/247 E., 2026/147 K. sayılı kararında (RG 18.09.2026) öncelikle somut norm denetiminde yürürlükten kalkmış bir kuralın da bakılmakta olan davada uygulanma imkânı devam ettiği sürece incelenebileceğini hatırlatmıştır. Bununla birlikte Anayasa Mahkemesi; “Kuralın usule yönelik olduğu ve usul kurallarının derhâl uygulandığı gözetildiğinde söz konusu değişiklik öncesine ilişkin olan kuralın bakılmakta olan davada uygulanma imkânının kalmadığı anlaşılmıştır.” şeklinde ifadelere yer vermiş ve konusu kalmayan itiraz başvurusu hakkında oybirliğiyle karar verilmesine yer olmadığına hükmetmiştir.
Bahse konu kararın uygulama bakımından birkaç önemli sonucu bulunmaktadır. İlk olarak Anayasa Mahkemesi işin esasına girmemiş ve savunma hakkının sınırlanması hâlinin istinaf bozma sebepleri dışında tutulmasının Anayasa’ya uygun olup olmadığı konusunda bir değerlendirme yapmamıştır. Dolayısıyla bahse konu sorun yargısal iptal yoluyla değil, yasama yoluyla çözüme kavuşturulmuş olmaktadır. İkinci olarak Anayasa Mahkemesi’nin usul kurallarının derhal uygulanacağına ilişkin tespiti, 25.12.2025 tarihinden sonra karar veren bölge adliye mahkemesinin, ilk derece hükmü veya istinaf başvurusu bu tarihten önce olsa dahi, gerekçe yokluğu ve savunma hakkının sınırlanması nedenleriyle bozma kararı verebileceğini teyit etmektedir. Üçüncü olarak ise, kanımızca derhal uygulama ilkesi geçmişe yönelik olarak işlemez. Zira, her usul işlemi yapıldığı tarihte yürürlükte olan kanuna tabidir. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 7571 sayılı Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra verdiği 11.02.2026 tarihli kararında 2021 yılında verilmiş bozma kararını bozma tarihindeki CMK m.280/1-e’ye göre değerlendirmiş ve hükümsüz saymıştır. Bu doğrultuda 25.12.2025 tarihinden önce gerekçe yokluğu veya savunma hakkının sınırlanması gerekçesiyle verilmiş olan bozma kararları sonradan yapılan kanun değişikliğiyle geçerlilik kazanmaz ve hükümsüzlük içtihadının kapsamında kalmaya devam eder.
Bunun yanında belirtmek gerekir ki Anayasa Mahkemesi 04.06.2026 tarihli ve 2026/122 E., 2026/122 K. sayılı kararında, Muğla 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin CMK m.280/1-e ve m.284/1’in iptali talebiyle yaptığı itiraz başvurusunu reddetmiştir. Anayasa Mahkemesi bahse konu kararında CMK m.280/1-e’nin bölge adliye mahkemelerince yapılacak istinaf incelemesinin usulünü düzenlediğini, bu nedenle ilk derece mahkemesinde bakılmakta olan davada uygulanma imkânının bulunmadığını belirterek başvuruyu bu yönden Mahkemenin yetkisizliği nedeniyle reddetmiş; direnme yasağına ilişkin m.284/1 yönünden ise “direnilemez” ibaresine ilişkin olarak daha önce 26.07.2017 tarihli ve 2017/48 E., 2017/129 K. sayılı kararla esastan verilen ret kararının Resmî Gazete’de yayımlandığı 26.09.2017 tarihinden itibaren on yıllık sürenin dolmadığını (AY m.152/4; 6216 sayılı Kanun m.41/1), kalan kısım yönünden ise kuralın bakılmakta olan davada uygulanma imkânı bulunmadığını ifade etmiştir. Dolayısıyla uygulamada kanunsuz bozmaya muhatap olan ilk derece mahkemesinin bu kurala yönelik itiraz yoluna başvurması, en azından on yıllık sürenin dolacağı 26.09.2027 tarihine kadar sonuç doğurmayacaktır.
Bu açıklamalar ışığında uygulayıcı bakımından izlenmesi gereken yolun da altını çizmek gerekir. Kanunsuz bozma kararına karşı doğrudan temyiz yoluna başvurulması Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2026/338 K. sayılı kararı uyarınca CMK m.298/1 gereğince reddedilecektir. Bu nedenle bozma kararının ve buna dayanan işlemlerin hükümsüzlüğü, bozma sonrası kurulan hükme karşı yapılacak istinaf ve temyiz başvurularında ileri sürülmeli; dosyanın ilk derece mahkemesinin ilk hükmü hakkında CMK m.280/1-g ve m.280/2 uyarınca duruşmalı istinaf incelemesi yapılmak üzere bölge adliye mahkemesine gönderilmesi talep edilmelidir. Dosyanın CMK m.286/2 kapsamında kalması nedeniyle Yargıtay denetimine ulaşmasının mümkün olmadığı hâllerde ise olağan kanun yolları tükendikten sonra Ömer Oral kararı doğrultusunda mahkemeye erişim hakkının ihlali iddiasıyla Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuru yolu değerlendirilmelidir.
SONUÇ
Bilindiği üzere istinaf sistemi bölge adliye mahkemelerini kural olarak bir ıslah mahkemesi olarak kurgulamış ve bozma yetkisini sınırlı sayıda hâlle sınırlamıştır. 7571 sayılı Kanun’dan önceki dönemde gerekçe yokluğu ve savunma hakkının sınırlanması hâlleri de bu sınırlı sayıdaki bozma sebepleri dışında tutulmuştur. Ancak uygulamada bölge adliye mahkemesi ceza daireleri bu hâller de dahil olmak üzere kanunda sayılmayan nedenlerle bozma kararları vermiştir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu bahse konu bozma kararlarını ve bunlara dayanan tüm işlemleri hükümsüz saymakta; Anayasa Mahkemesi de bu uygulamanın mahkemeye erişim hakkını ihlal ettiğini kabul etmektedir. Kanun koyucu 7571 sayılı Kanun ile gerekçe yokluğu ve savunma hakkının sınırlanması hâllerini bozma sebebi hâline getirmiş, Anayasa Mahkemesi de 25.06.2026 tarihli kararında bu usul değişikliğinin derhal uygulanacağını tespit ederek eski kurala yönelik itiraz başvurusunu konusuz bırakmıştır. Kanımızca bu değişiklik ne geçmişte verilmiş kanunsuz bozma kararlarını geçerli hâle getirmektedir ne de bölge adliye mahkemesine esasa ilişkin bozma yetkisi vermektedir. Zira, bölge adliye mahkemesinin kanunun kendisine vermediği bir yetkiye dayanarak bozma kararı vermesi hukuken mümkün değildir. Dolayısıyla, bu konuda Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun hükümsüzlük içtihadına katılmaktayız.
KAYNAKLAR:
1-Şen E. ve Serdar C. (2026), “İstinafta Ceza Dairelerinin Bozma Yetkisinin Aşılması Sorunu”, https://www.hukukihaber.net/istinafta-ceza-dairelerinin-bozma-yetkisinin-asilmasi-sorunu
2-Ekren A. (2026), “İşin Esasına Girilerek İstinafta Bozma Kararı Verilebilir mi? – 2”, https://www.hukukihaber.net/isin-esasina-girilerek-istinafta-bozma-karari-verilebilir-mi-2 .
3-Hukuki Haber (2025), “Gerekçesizlik ve Savunma Hakkının Kısıtlanmasının İstinafta İncelenmesi”, https://www.hukukihaber.net/gerekcesizlik-ve-savunma-hakkinin-kisitlanmasinin-istinafta-incelenmesi .
5-Anayasa Mahkemesi’nin 04.06.2026 tarihli ve 2026/122 E., 2026/122 K. sayılı kararı.
7-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 11.02.2026 tarihli ve 2024/487 E., 2026/89 K. sayılı kararı.
8-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.06.2026 tarihli ve 2024/330 E., 2026/338 K. sayılı kararı.
9-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.04.2025 tarihli ve 2024/490 E., 2025/197 K. sayılı kararı.
10-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.09.2025 tarihli ve 2025/242 E., 2025/343 K. sayılı kararı.
11-Yargıtay 11. Ceza Dairesi’nin 01.04.2026 tarihli ve 2026/775 E., 2026/3666 K. sayılı kararı.
12-7571 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda ve 631 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (RG 25.12.2025, S. 33118).
