Zararın kapsamı, öğretideki yaklaşımlar ve Yargıtay kararları ışığında değerlendirme

Öz

Bedensell bütünlüğün ihlali, kişinin tedavi giderlerine katlanmasına, gelir elde etme kapasitesinin azalmasına ve günlük yaşamını daha fazla çabayla sürdürmesine yol açabilir. Aynı olay, zarar görenin kişilik değerlerinde para ile doğrudan ölçülemeyen kayıplar da meydana getirebilir. Bu nedenle bedensel zararlardan doğan maddi ve manevi tazminat talepleri, farklı amaçlara hizmet etmekle birlikte birbirini tamamlayan hukuki koruma araçlarıdır. Bu çalışmada Türk Borçlar Kanunu’nun 54, 55 ve 56. maddeleri esas alınarak zarar kalemleri, ispat sorunları, manevi tazminatın işlevi ve dava açılmasında önem taşıyan usul meseleleri incelenmektedir. Öğretideki temel kavramsal yaklaşımlar ile tam metinleri incelenen Yargıtay kararları karşılaştırılmakta; ayrıca 2026 yılında gerçekleşen kanun değişikliklerinin etkileri ele alınmaktadır.

I. GİRİŞ

Bedensel zararın hukuki sonuçları, yaralanmanın tıbbi tanımıyla sınırlı değildir. Aynı yaralanma, farklı yaşlarda ve mesleklerde bulunan kişiler üzerinde farklı ekonomik sonuçlar doğurabilir. Örneğin el hareketlerinde meydana gelen bir kısıtlılığın mesleki etkisi, kişinin yaptığı işe göre değişebilir. Dolayısıyla tazminat değerlendirmesinde tıbbi bulgu, mesleki faaliyet ve günlük yaşam üzerindeki etki birlikte ele alınmalıdır.

Türk Borçlar Kanunu’nun 54. maddesi maddi zararın başlıca görünüşlerini, 55. maddesi hesaplama ve indirim esaslarını, 56. maddesi ise manevi tazminatı düzenler. Bununla birlikte her bedensel zarar aynı sorumluluk rejimine tabi değildir. Trafik kazası, iş kazası, tıbbi müdahale veya başka bir haksız fiil nedeniyle doğan taleplerde sorumluluğun kaynağı, görevli yargı yeri ve başvuru şartları ayrıca belirlenmelidir. Bu incelemenin ağırlık noktası, özel hukukta bedensel zararın giderilmesidir. Ölüm nedeniyle doğan destekten yoksun kalma tazminatı ise bedensel zarar ile bağlantılı olmakla birlikte ayrı bir inceleme konusudur.

II. SORUMLULUĞUN KURULMASI VE ZARARIN BELİRLENMESİ

A. Yaralanmanın varlığı, sorumluluğun bütün şartlarının gerçekleştiği anlamına gelmez

Genel haksız fiil sorumluluğunda hukuka aykırı fiil, zarar, uygun illiyet bağı ve kusur birlikte değerlendirilir. Kusursuz sorumluluk hâllerinde ise kusurun yerini ilgili özel düzenlemenin aradığı şartlar alır. Bu nedenle önce sorumluluğun hukuki sebebi, ardından hangi zararların bu sebep kapsamında giderileceği belirlenmelidir.

Sözleşmeye aykırılığa dayanan tazminat taleplerinde ispat yükü ve sorumluluktan kurtulma koşulları farklılaşabilir. Özellikle sağlık hizmetinden doğan uyuşmazlıklarda hizmeti sunan kişinin veya kurumun hukuki statüsü, talebin yöneltileceği taraf ve yargı yolu bakımından önem taşır.

B. Tıbbi bulgu ile ekonomik sonuç ayrı değerlendirme konularıdır

Bedensel bütünlükteki bozulma tıbbi yöntemlerle belirlenir; bu bozulmanın tazmin edilecek ekonomik sonucu ise hukuki ve aktüeryal değerlendirmeyi gerektirir. Sağlık kurulu raporu ile hesap raporu bu nedenle farklı işlevlere sahiptir. Hesap bilirkişisi tıbbi eksikliği varsayımla gideremeyeceği gibi, sağlık kurulu da hukuki sorumluluğun kapsamını belirleyemez.

Zarar görenin önceki rahatsızlıkları ile olayın yol açtığı yeni kayıpların ayrılması, iyileşme sürecinin incelenmesi ve kalıcı etkilerin belirlenmesi gerekir. Özellikle maluliyet oranının dayanağı, uygulanacak mevzuat ve olayla bağlantısı açıklanmadan yapılan hesap, görünüşte ayrıntılı olsa dahi güvenilir değildir.

III. MADDİ TAZMİNATIN KAPSAMI

A. Tedavi ve iyileşme giderleri

Tedavi giderleri, bedensel zararın doğrudan ekonomik sonuçları arasındadır. Hastane, ameliyat, ilaç ve rehabilitasyon harcamalarının yanında olayla uygun illiyet bağı bulunan ulaşım, yardımcı araç ve bakım giderleri de somut koşullara göre bu kapsamda değerlendirilebilir. Gelecekte yapılması tıbben gerekli görülen giderler de değerlendirme dışında bırakılamaz. Bir giderin talep edilebilmesi için yaralanmayla bağlantısı, gerekliliği ve kapsamı ortaya konulmalıdır. Sosyal güvenlik sistemi veya özel sigorta tarafından karşılanan giderlerin tazminata etkisi ise ödemenin hukuki niteliği ve ilgili özel düzenlemeler dikkate alınarak belirlenir. Bütün ödemelerin aynı yöntemle indirilmesi doğru değildir.

B. Geçici kazanç kaybı

Geçici iş göremezlik döneminde kişi, iyileşme süreci nedeniyle çalışamayabilir veya daha sınırlı çalışabilir. Bu dönemin ekonomik sonucu, olay gerçekleşmeseydi elde edilecek kazanç ile fiilen elde edilen kazanç karşılaştırılarak değerlendirilir. Çalışmanın niteliğine göre ücret bordroları, vergi kayıtları, mesleki belgeler ve işin sürekliliğine ilişkin veriler önem kazanır. İyileşme süresi ile hastanede yatış süresi aynı kavram değildir. Kişinin taburcu olması, mesleki faaliyetine bütünüyle dönebildiğini göstermeyebilir. Bu sebeple geçici iş göremezlik dönemi, tıbbi veriler ve yürütülen işin özellikleri birlikte değerlendirilerek belirlenmelidir.

C. Çalışma gücünün azalması veya yitirilmesi

Kalıcı bedensel kayıplarda maddi zarar, gelecekte gelir elde etme kapasitesinin azalması biçiminde ortaya çıkabilir. Bununla birlikte ücretin olaydan sonra aynı düzeyde devam etmesi, bedensel kaybın ekonomik sonucunu her durumda ortadan kaldırmaz. Kişinin aynı işi sürdürebilmek için daha fazla güç harcaması da ayrıca değerlendirilmelidir.

Bu noktada kazanç kaybı ile kazanma gücü kaybı arasındaki ayrım önemlidir. İlkinde belirli bir gelir azalması, ikincisinde ise gelir elde etme kapasitesindeki olumsuz değişiklik öne çıkar. Efor kaybı yaklaşımı, bedensel kaybın ekonomik etkisini yalnız ücret bordrosundaki azalmaya bağlamayan bir değerlendirme imkânı sunar.

D. Ekonomik geleceğin sarsılması

Bedensel zarar, kişinin mevcut kazancını hemen azaltmasa bile mesleki ilerleme, iş değiştirme veya belirli faaliyetlere katılma imkânlarını olumsuz etkileyebilir. Görünümdeki kalıcı değişiklikler veya belirli mesleki becerilerin zayıflaması, somut olayın özelliklerine göre ekonomik geleceği etkileyebilir. Ancak bu kalem, çalışma gücü kaybı adı altında karşılanan aynı ekonomik eksilmenin tekrar talep edilmesine yol açmamalıdır. Ayrı bir zarar kalemi ileri sürülüyorsa bunun hangi farklı ekonomik sonuca karşılık geldiği açıklanmalıdır. Böylece tam giderim ile mükerrer tazminat yasağı arasında denge kurulabilir.

E. Bakıcı giderleri

Bakıcı giderinde belirleyici mesele, yaralanmanın başkasının yardımına hangi kapsamda ve ne kadar süreyle ihtiyaç doğurduğudur. Maluliyet oranı ile bakım ihtiyacı arasında her olayda doğrudan bir eşitlik kurulamaz. Bu nedenle bakım gereksinimi, ilgili tıbbi bulgular ve günlük yaşam faaliyetleri üzerinden ayrıca değerlendirilmelidir.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 11.11.2025 tarihli, 2023/9133 E., 2025/15282 K. sayılı kararında bu ayrım somutlaşmıştır. Dosyada sürekli bakım ihtiyacını kabul eden bir rapor bulunmasına karşın sonraki raporlarda istenen tetkiklerin değerlendirilip değerlendirilmediği anlaşılamamıştır. Daire, sürekli bakım ihtiyacı hakkında yeterli inceleme yapılmasını gerekli görerek hükmü bozmuştur. Karar, maluliyete ilişkin değerlendirmenin bakım gereksinimi konusundaki eksikliği kendiliğinden gidermediğini göstermektedir.

IV. ÖĞRETİDE ZARAR KAVRAMI VE EFOR KAYBI

A. Fark yaklaşımı

Maddi zararın açıklanmasında kullanılan fark yaklaşımı, zarar verici olaydan sonraki malvarlığı durumu ile olay meydana gelmeseydi bulunulacak varsayımsal durum arasındaki karşılaştırmaya dayanır. Bu yaklaşım, tedavi gideri ve somut kazanç kaybı gibi kalemlerin açıklanmasında elverişlidir.

Buna karşılık aynı ücreti almaya devam eden kişinin daha fazla yorulması, çocukların günlük yaşam faaliyetlerinde zorlanması veya ücretli bir işte çalışmayan kişinin bedensel kapasitesinin azalması, dar bir gelir karşılaştırmasıyla bütünüyle açıklanamaz. Efor kaybı tartışması bu noktada ortaya çıkar.

B. Kazanma gücü ve fazladan çabanın ekonomik değeri

Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 06.02.2018 tarihli, 2015/6501 E., 2018/637 K. sayılı kararında, Fikret Eren’in çalışma gücü ve kazanma kapasitesine ilişkin açıklamasına atıf yapılmıştır. Kararda aktarılan görüşte, asıl önemin kazançtaki mevcut azalmadan çok kazanma gücünün kaybı veya azalması üzerinde olduğu; bu kaybın olumsuz ekonomik sonuçlarının zararı oluşturduğu belirtilmektedir.

Buradaki doktrin aktarımı dolaylıdır. Eren’in eseri doğrudan incelenmiş bir kaynak olarak değil, anılan Yargıtay kararındaki atıf üzerinden kullanılmaktadır. Kararda kaynak, “Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 9. bası, İstanbul 2006, s. 713” şeklinde gösterilmiştir.

Aynı kararda Daire, gelirde veya malvarlığında azalma bulunmasa bile kişinin aynı faaliyeti daha fazla güç harcayarak yürütmesini tazminat bakımından değerlendirmiştir. Çalışma yaşına gelmemiş çocukların eğitim, beslenme ve diğer günlük faaliyetlerinde emsallerinden fazla çaba göstermesi de ekonomik değer taşıyan bir kayıp olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle çocuğun zarar hesabının yalnız gelecekte kazanç elde etmeye başlayacağı tarihe bırakılması uygun görülmemiş ve hüküm davacı yararına bozulmuştur. Kararın önemi, bedensel kaybın ekonomik etkisini ücretli çalışma dönemiyle sınırlamamasıdır. Bununla birlikte bu yaklaşım, aynı kaybın farklı adlarla tekrar tazmin edilmesine izin vermez. Kazanç kaybı, çalışma gücü kaybı ve efor kaybı arasındaki ilişki hesapta açıklanmalıdır.

V. İSPAT VE TAZMİNAT HESABININ DENETİMİ

A. Zararın miktarı tam ispatlanamasa da değerlendirme yapılabilir

TBK m. 50, genel haksız fiil rejiminde zarar ve kusurun ispatını zarar görene yükler. Aynı hüküm, zararın miktarı tam olarak ispatlanamıyorsa olayların olağan akışı ve zarar görenin aldığı önlemler gözetilerek hakkaniyete uygun belirleme yapılmasına imkân tanır.

Bu düzenleme, zararın varlığı ile miktarının birbirinden ayrılmasını gerektirir. Miktarın belirlenmesindeki güçlük, kanıtlanan bir zararın bütünüyle karşılıksız bırakılmasını haklı kılmaz. Ancak hâkimin değerlendirmesi somut olgulara dayanmalı, serbest bir tahmine dönüşmemelidir.

B. Maluliyet raporu biçimsel olarak değil, içeriğiyle denetlenmelidir

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 12.03.2025 tarihli, 2023/9257 E., 2025/4192 K. sayılı kararında, geçici iş göremezlik süresi ile sürekli iş göremezlik oranının doğru belirlenmesinin zorunluluğu vurgulanmıştır. Kararda şu açıklamaya yer verilmiştir:

“Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından geçici iş göremezlik süresi ile sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur.”

Somut olayda raporun ilgili yönetmelik esas alınarak hazırlanmış olması yeterli görülmemiştir. Daire, muayene ve tedavi belgelerinin incelendiği, ilgili uzmanlığın bulunduğu ve denetlenebilir bir rapor alınması gerektiğini belirterek kararı davalı yararına bozmuştur. Bu karar trafik kazasına ve sigorta uyuşmazlığına ilişkindir. Dolayısıyla olay tarihindeki mevzuata ilişkin değerlendirmesi, bütün bedensel zarar uyuşmazlıkları için tek bir yönetmeliğin uygulanacağı biçiminde genelleştirilemez. Önce olayın ve talebin tabi olduğu rejim belirlenmelidir.

C. Hakkaniyet, hesaplanan tazminatta gerekçesiz indirim aracı değildir

TBK m. 55 uyarınca hesaplanan tazminatın yalnız miktarı esas alınarak hakkaniyet düşüncesiyle artırılması veya azaltılması mümkün değildir. Buna karşılık TBK m. 52’deki zarar görenin zararın doğmasına veya artmasına etkisi gibi kanuni indirim sebepleri ayrıca değerlendirilir. Bu hükümler birlikte okunduğunda, miktarın belirlenmesinde hakkaniyetten yararlanılması ile hesaplanmış tazminata soyut bir hakkaniyet indirimi uygulanması arasındaki fark ortaya çıkar. Her indirim, hukuki sebebi ve somut olaydaki karşılığı gösterilerek gerekçelendirilmelidir.

VI. MANEVİ TAZMİNATIN İŞLEVİ VE MİKTARI

A. Manevi zarar, maddi zarardan bağımsız değerlendirilir

TBK m. 56 uyarınca bedensel bütünlüğün zedelenmesi, olayın özelliklerine göre manevi tazminata dayanak oluşturabilir. Tedavi giderlerinin karşılanması veya kazanç kaybının giderilmesi; acı, kaygı, yaşam düzenindeki bozulma ve kişisel bağımsızlığın azalması gibi sonuçları ortadan kaldırmaz. Manevi tazminat bakımından kalıcı maluliyetin bulunması her olayda zorunlu bir ön koşul olarak kabul edilemez. Yaralanmanın ağırlığı, tedavi süreci ve kişinin yaşamındaki etkiler birlikte değerlendirilir. Buna karşılık manevi tazminatın miktarı, maluliyet oranına bağlanan mekanik bir tarifeyle belirlenemez.

B. Öğretideki temel açıklama modelleri

Manevi zararın açıklanmasında öznel ve nesnel yaklaşımlar arasında kavramsal bir ayrım yapılabilir. Öznel yaklaşım acı, elem ve üzüntü deneyimini öne çıkarırken nesnel yaklaşım kişilik değerlerindeki eksilmeyi esas alır. Bu ayrım özellikle küçük çocuklar veya algılama yeteneği sınırlı kişiler bakımından önem taşır. Korumanın yalnız kişinin acısını ifade edebilmesine bağlanması, kişilik hakkının korunmasını daraltabilir.

Manevi tazminatın işlevi bakımından ise giderim ve tatmin düşünceleri ile caydırıcılık düşüncesi karşılaştırılabilir. Giderim ve tatmin yaklaşımı zarar görenin kişisel alanındaki olumsuzluğu hafifletmeye yönelir. Caydırıcılık yaklaşımı, hükmedilen bedelin zarar vereni daha dikkatli davranmaya yönelten etkisini vurgular. Bunlar burada belirli yazarlara veya çoğunluk görüşüne isnat edilmeyen kavramsal açıklama modelleri olarak kullanılmaktadır.

Kanaatimizce bedensel zarar davalarında temel amaç zarar görenin korunmasıdır. Caydırıcı etkinin gözetilmesi, manevi tazminatı somut ihlalden koparılmış özel hukuk cezasına dönüştürmemelidir.

C. Yargıtay kararlarında tatmin ve caydırıcılık

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 12.12.2022 tarihli, 2021/16569 E., 2022/16694 K. sayılı kararının çoğunluk gerekçesinde, manevi tazminatın zarara uğrayanda manevi huzur ve tatmin sağlamaya yönelik özgün niteliği açıklanmıştır. Daire, takdirin nesnel ölçülerle gerekçelendirilmesini istemiş; yaralanmanın ağırlığı, maluliyet ve zarar görenin olayda kusurunun bulunmaması karşısında hükmedilen miktarı yetersiz bularak kararı davacı yararına bozmuştur. Karardaki karşı oy, işleten sıfatına ilişkindir; manevi tazminat değerlendirmesiyle karıştırılmamalıdır.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 11.11.2025 tarihli, 2023/9133 E., 2025/15282 K. sayılı kararında ise manevi tazminatın cezalandırma aracı olmadığı belirtilirken, zarar vereni dikkat ve özen göstermeye yönelten caydırıcı etkisi de gözetilmiştir. Somut olayda ağır maluliyet, olayın gerçekleşme biçimi ve sürücünün tam kusuru birlikte değerlendirilerek zarar gören ile yakınları lehine belirlenen manevi tazminatlar düşük bulunmuştur.

İki karar birlikte değerlendirildiğinde, tatmin ile caydırıcılık arasında zorunlu bir dışlama bulunmadığı görülür. Belirleyici olan, miktarın olayın somut özellikleriyle ilişkilendirilmesidir. Önceki kararlardaki nominal tutarların güncel uyuşmazlığa doğrudan aktarılması ise paranın satın alma gücü ve olayların farklılığı nedeniyle uygun bir yöntem değildir.

D. Yakınların manevi tazminat istemi

TBK m. 56, ağır bedensel zarar hâlinde zarar görenin yakınlarına da manevi tazminat imkânı tanır. Bu talep, yaralanan kişinin talebinin uzantısı olarak değil, yakının kendi manevi zararına ilişkin bir istem olarak değerlendirilir. Ancak her yaralanma yakınlar bakımından tazminat doğurmaz. Bedensel zararın ağırlığı ile yakınlık ilişkisinin somut içeriği önem taşır. Maluliyet oranının yanında bakım bağımlılığı, iletişim güçlüğü ve aile yaşamındaki köklü değişiklikler de değerlendirmeye katılabilir.

VII. DAVA AÇILMASINDA GÜNCEL USUL VE FAİZ SORUNLARI

A. Görev ve ön başvuru şartları sorumluluk ilişkisine göre belirlenir

Bedensel zarar talepleri için bütün olaylara uygulanabilecek tek bir görev kuralı yoktur. İş ilişkisi, tüketici işlemi, sigorta ilişkisi veya idari faaliyet, farklı görev ve başvuru rejimleri doğurabilir. Arabuluculuk ve sigortacıya başvuru gibi şartlar da talebin hukuki niteliği üzerinden incelenmelidir.

TBK m. 55’in idarenin sorumlu olduğu bedensel zararlarda uygulanması, bütün bu uyuşmazlıkların adli yargıda görüleceği anlamına gelmez. Zararın hesabına ilişkin maddi hukuk kuralı ile yargı yoluna ilişkin görev kuralı ayrı meselelerdir.

B. Belirsiz alacak ve kısmi dava ayrımında dava tarihi önemlidir

7589 sayılı Kanun ile HMK m. 107 yürürlükten kaldırılmıştır. Bu nedenle 31.07.2026 ve sonrasında açılacak bedensel zarar davalarında, önceki uygulamayı sürdürerek otomatik biçimde belirsiz alacak davası açılması yaklaşımı güncel değildir. Yürürlükten kaldırılmadan önce açılmış davalar bakımından ise geçiş hükmü gereğince önceki düzenleme uygulanmaya devam eder.

HMK m. 109’a eklenen düzenleme, kısmi davada talebin aynı davada bir defaya mahsus olmak üzere tahkikat sona erinceye kadar iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmadan artırılmasına imkân tanımaktadır. Aynı hüküm, artırılan kısım bakımından zamanaşımının dava tarihinden itibaren kesilmiş sayılacağını düzenlemektedir. Önceden açılmış kısmi davalarda yeni artırım hükmünün uygulanması ise geçiş tartışması ayrıca değerlendirilerek ele alınmalıdır. Manevi tazminatın talep biçimi ve sonradan artırılması meselesi, maddi tazminatın bölünebilirliğiyle özdeş kabul edilmemelidir. Maddi ve manevi talepler ayrı ayrı kurulmalı, her birinin dayandığı olgular açıklanmalıdır.

C. Faiz ve mahsupta olay tarihi belirleyicidir

TBK m. 55’e 2026 yılında eklenen hükümler, çalışma gücü kaybına ilişkin tazminatta kazancın bilindiği ve bilinemediği dönemler arasında faiz başlangıcı bakımından ayrım getirmiştir. Kazancın bilindiği döneme ilişkin tazminat toplamında olay tarihi, kazancın bilinemediği döneme ilişkin toplamda ise karar tarihi esas alınmaktadır. Aynı değişiklik, bu tazminatlar için ifa amacıyla tahkikat başlayıncaya kadar yapılan ödemelerin, ödeme tarihine göre belirlenecek tazminattan oransal mahsubunu düzenlemektedir. Geçiş hükmü uyarınca bu yenilikler 31.07.2026’dan sonra meydana gelen olaylara uygulanır; önceki olaylara kendiliğinden taşınamaz.

Söz konusu düzenlemeler tedavi gideri ve manevi tazminat dâhil bütün kalemlere genellenemez. Sigortacının temerrüdü de kendi hukuki rejimi içinde değerlendirilmelidir. Bu sebeple tek bir faiz başlangıcının bütün davalılara ve bütün zarar kalemlerine ayrım yapılmadan uygulanması hatalı sonuç doğurabilir.

VIII. SONUÇ

Bedensel zararlardan doğan tazminat davalarında temel mesele, yaralanmanın kişinin ekonomik ve kişisel yaşamındaki gerçek sonuçlarını görünür kılmaktır. Maddi tazminatta tedavi, kazanç, çalışma gücü, bakım ihtiyacı ve ekonomik gelecek ayrı kalemler olarak incelenmeli; aynı kaybın birden fazla ad altında karşılanması önlenmelidir. Öğretideki fark yaklaşımı zararın ekonomik çerçevesini kurarken, kazanma gücü ve efor kaybı değerlendirmesi fiilî gelir azalması bulunmayan durumların anlaşılmasına katkı sağlar. İncelenen Yargıtay kararları da bedensel kaybın ücretli çalışma dönemiyle sınırlanamayacağını ve tıbbi raporların içerikleriyle denetlenmesi gerektiğini göstermektedir.

Manevi tazminatta ise ölçü, soyut bir miktar tercihi değil; yaralanmanın ağırlığı, yaşam üzerindeki etkileri ve olayın özellikleriyle gerekçelendirilmiş bir belirlemedir. Tatmin ve caydırıcılık düşüncelerinin birlikte gözetilmesi mümkün olsa da tazminat, somut ihlalden koparılamaz.Son olarak 2026 değişiklikleri, eski dava ve faiz kalıplarının aynen kullanılmasını sakıncalı hâle getirmiştir. Sağlıklı bir hukuki değerlendirme; olay tarihi, dava tarihi ve her zarar kaleminin hukuki niteliği arasında doğru bağlantının kurulmasını gerektirir.

KAYNAKÇA VE KAYNAK KULLANIM NOTU

Mevzuat

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu, özellikle m. 49-52 ve m. 54-56.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, mülga m. 107 ve m. 109.

7589 sayılı Kanun, özellikle TBK m. 55 ve HMK m. 107 ile m. 109’a ilişkin değişiklikler ve geçiş hükümleri.

İncelenen yargı kararları

Yargıtay 17. Hukuk Dairesi, 06.02.2018, 2015/6501 E., 2018/637 K.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, 12.12.2022, 2021/16569 E., 2022/16694 K.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, 12.03.2025, 2023/9257 E., 2025/4192 K.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, 11.11.2025, 2023/9133 E., 2025/15282 K.

Dolaylı aktarılan doktrin kaynağı

EREN, Fikret, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 9. bası, İstanbul 2006, s. 713. Bu künye ve görüş, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 2015/6501 E., 2018/637 K. sayılı kararındaki atıftan aktarılmıştır; esere doğrudan başvurulduğu iddia edilmemektedir.